Suallar doğuran, amma ədalətli qələbə
Bakı 5 il sonra Azərbaycan kubokunu muzeyinə apardı. Bu dəfə başqa kuboku, daha fərqli, daha gözəl ab-havada. Və kuryoz qolla.
Azerisport.az xəbər verir ki, Bakı – XL finalının 95-ci dəqiqəsində yaşanan hadisə hələ uzun müddət müzakirə olunacaq. Uzun müddət çək-çevirə məruz qalacaq. Uzun müddət yaddaşlardan silinməyəcək. Çoxlu suallar olacaq: Bakının qələbəsi nə dərəcədə ədalətlidir? Kamran Ağayevin səhvi nə dərəcədə faciəvi idi? Belə qoldan sonra Bakının sevinməsi etik normalara nə dərəcədə sığır?
Amma bu sualların mənası varmı? Və məgər biz futbolu ən ədalətli oyun kimi qəbul edirik? Dünən Bavariyanın 70%-lik topa yiyələnmə ilə İnterə yenilməsi ədalətli idimi? Bəlkə Aryen Robben bu kuboka layiq deyildi? Yoxsa Dieqo Milito kimi usta futbolçu “Santyaqo Bernabeu”da kuboku başı üzərinə qaldırmamalı idi? Ümumiyyətlə, futbolda ədalət axtarmağa dəyərmi? Bütün sualların ən azı bir neçə cavab variantı var, deyilmi?
Bu günün şərtləri Bakının Azərbaycan kubokunun ikiqat qalibi kimi təqdim olunmasını diqtə edir. Və biz Bakıya “Azərbaycan kubokunun ikiqat sahibi” deyəcəyik. Çünki Ernad Skuliçin qolu nə qədər kuryoz, Kamran Ağayevin səhvi nə qədər ağlasığmaz idisə, Aleksandr Şoliçin zərbəsi bir o qədər möhtəşəm idi.
Yenə də mövzudan kənar qaçmaq olmur. Bəli, Bakı özü istəmədən qol vurdu və həmçinin bu gözlənilməz topun hesabına qalib gəldi. Amma siz deyin, həmin vəziyyətdə nə etmək olardı? Bakının qoldan imtina etməsi variantı tamamilə qəbul edilmir. Çünki oyunda bu cür həlledici qərarları futbolçular yox, baş hakim verir. Məsələn, cərimə meydançasında müdafiəçi ilə mübarizədə yerdə qalan futbolçunun penalti təyin etməyən hakimə etirazları nə qədər mənasızdırsa, kuryoz qol vuran və bundan imtina etmək istəyən futbolçuların xahişi bir o qədər nəticəsizdir. Həmin qolu yalnız bir nəfərin qeydə almamaq ixtiyarı var idi. Baş hakim Elçin Məmmədov isə oyun qaydalarında yazılan qanunla hərəkət etdi. Təəssüf ki, orada “mübahisəli topu yerinə yetirən komandanın qol vuracağı təqdirdə həmin qolun qeydə alınmaması və zərbənin təkrarlanması” kimi və ya buna yaxın və uyğun olan bənd yoxdur. Deməli, bütün oyun qaydalarına görə, Bakı layiqli çempiondur.
XL-in etirazı, qərarla barışa bilməməsi, Bakı nümayəndələri ilə mübahisəyə girişməsi, mükafatlandırma mərasiminə çıxmaması təbiidir. Hələ uzun müddət yaşıl formada oynayan futbolçuların qəlbindən bu məğlubiyyətin ədalətsiz olması kimi hisslər keçməyəcək. Təbii ki, buradan, televizor önündən nə Ağasəlim Mircavadovun, nə də futbolçuların rəqibə nə deməsini eşidə bilməzdik. İstisna olunmur ki, onlar Bakıdan XL-in hesabı bərabərləşdirməsi üçün şərait yaratmasını xahiş (tələb, tövsiyə, məcbur və s.) edirdilər. Bəs bu halda nə olacaqdı? Əlbəttə, hər birimiz bu qərarı alqışlayacaq, Bakının daha bir “fair play” sınağında üzüağ, alnıaçıq çıxdığını qəbul edəcəkdik və bəlkə də bu komandaya məhəbbətimiz bir qədər artacaqdı. Amma birdən matçın qalan dəqiqələrində, yaxud penalti seriyasında XL qələbə qazansaydı?
Bu sualın ətrafında yaxşı-yaxşı düşünün. Cavabını tapdığınız an futbolun nə demək olduğunu anlayacaqsınız.
Bir-iki sətir yuxarıda matçı televiziyadan izlədiyimi dedim. Təəssüf ki, stadiona getmək imkanım olmadı və bəlkə də mən bir bayramı qaçırdım. Amma stadiondan gəlib kompüter arxasına keçmisinizsə, sizə bir sirr açım: stadiona getməklə böyük iş gördünüz. Çünki biz, ekranın bu tərəfində olanlar bayram ab-havası hiss etmədik. “İdman Azərbaycan“ın canlı yayımı özü qədər keyfiyyətsiz və baxımsız idi.
Azərbaycan kuboku, final
BAKI – XL 2:1 (əlavə vaxtda)
Skuliç, 95 (1:0); Şoliç, 104 (2:0); Beqiri, 120 (2:1)
